16- خدایِ پردهپوش و منطقِ هدایت
موهبتِ ستاریت: اگر خداوند «غفور» نبود و پرده بر خطاها نمیکشید، زندگی اجتماعی ناممکن میشد؛ ستاریت اوست که آبروی بنده را حفظ میکند.
فتنه؛ آزمون عیار: «فتنه» در قرآن یعنی آزمایش؛ خدا کسی را به زور گمراه نمیکند، بلکه آزمایشها جایگاه واقعی بندگی هر فرد را مشخص میکنند.
هدایت و ضلالت: «اضلالِ الهی» یعنی دریغ کردنِ نور از کسی که خودش آگاهانه قدم در تاریکی گذاشته و لیاقت همراهی حق را از دست داده است.
رحمتِ عام و خاص: رحمت «رحمانی» نصیب همهی موجودات است، اما رحمت «رحیمی» پاداش اختصاصی اهل تقوا و بندگی در آخرت است.
۱۸ مهر ۱۳۸۵
17- نفرین بر ثروتِ مفسد و پناه به غنایِ مطلق
هدفِ خلقت: تمام هستی سفرهای برای رشد «انسان کامل» است؛ انبیا نمونهی عالی این کمال و مقصود نهایی آفرینش هستند.
شرحِ صدر؛ ابزار مبارزه: موسی (ع) برای رویارویی با طاغوت، به جای سلاح، «سعهی صدر» خواست؛ چرا که قدرت واقعی در قوتِ قلب است.
انهدام ثروتِ ستم: موسی (ع) نابودی اموال فرعونیان را طلب کرد؛ چرا که ثروتِ دور از حق، تنها مایهی لجاجت و گمراهی بیشتر میشود.
فقر به درگاه غنا: اوج بندگی در کلام موسی (ع) متجلی است: «رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٍ»؛ انسان باید خود را سراپا محتاجِ خیرِ الهی ببیند.
۱۹ مهر ۱۳۸۵
18- مائدهی آسمانی و حقیقتِ اضطرار
مائده و اتمام حجت: درخواست مائده در سیره عیسی (ع) یک اتمام حجت بود؛ کفر پس از چنین معجزهی عیانی، سختترین عذابها را در پی دارد.
عزت در یدِ قدرت او: تمام قدرتها در دست خداست؛ موفقیت ظاهری ستمگران نه نشانهی رضایت حق، بلکه نتیجهی سنتهای طبیعی عالم است.
تمنای دانش و صدق: سیره نبوی به ما میآموزد که همواره طلبِ فزونی علم کنیم و در هر کاری، «صداقت» را تنها راه نجات بدانیم.
شرط استجابت: دعا نباید لقلقهی زبان باشد؛ استجابت واقعی در گروی «اضطرار» و نیازی شبیه به نیاز نوزاد به شیر است.
۲۱ مهر ۱۳۸۵
19- دعا؛ نمکِ بندگی و تغییردهندهی تقدیر
روحِ عبادت: دعا «مغزِ» بندگی و به تعبیر ابوذر «نمکِ» عبادت است که به عمل طعم میدهد؛ عبادتِ بیدعا، پیکری بیروح است.
پاداشِ سهگانه: هیچ دعایی بیاثر نیست؛ یا گناهی پاک میشود، یا خیری در دنیا میرسد و یا ذخیرهای بزرگ برای آخرت خواهد بود.
تغییرِ تقدیر: نباید گمان کرد سرنوشت تغییرناپذیر است؛ دعا این قدرت را دارد که حتی تقدیراتِ محتوم الهی را دگرگون کند.
حاجتِ کوچک، خدای بزرگ: در محضر خدا هیچ حاجتی حقیر نیست؛ از جزئیترین نیازها تا بزرگترین تمناها را باید با جدیت از او خواست.
۲۳ مهر ۱۳۸۵
20- ادبِ حضور و بتهای پنهانِ نفس
اخلاص، مرز بندگی: دعا یعنی پیوند خالص. شرک فقط بت سنگی نیست؛ گاهی «هوای نفس» بت جانداری است که مانع استجابت میشود. برای شنیده شدن، باید فقط به «او» چسبید.
آداب استجابت: نیایش زمان و حال مخصوص میطلبد. سحرگاه، زمان باران و لحظات میان اذان و اقامه، فرصتهای طلایی صید رحمت الهی هستند.
دعا یا هنرنمایی؟: قرآن بر تضرع و پنهانی بودن دعا تأکید دارد. اگر حالِ خوش ما صرفاً به آهنگِ مداح وابسته باشد، با «هنر» طرفیم نه حقیقتِ نیایش و خوفِ از خدا.
سجده، اوجِ قرب: در رکوع بر عظمت حق تمرکز کنید، اما در سجده زبان به تمنا بگشایید؛ بهترین دعا زمانی است که ذهن از مشغلههای دنیا فارغ و قلب آمادهی گفتگوست.
۲۴ مهر ۱۳۸۵
🌱 روابط عمومی مؤسسه خیریه مکتب امیرالمؤمنین (ع)
🌐 @maktab_charity
سایت / بله / تلگرام / اینستاگرام / آپارات
